W grudniu 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 października 2010 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 230, poz. 1507). W lipcu tego roku ustawa o zakładach opieki zdrowotnej została uchylona, a w jej miejsce została wprowadzona ustawa o działalności leczniczej. Pojawia się zatem pytanie czy nadal obowiązują regulacje zawarte w październikowej nowelizacji zawierające regulacje mówiące o tym, że  w przypadku wzrostu kwoty zobowiązania Narodowego Funduszu Zdrowia wobec świadczeniodawcy (jest ona określana w umowie o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej) w stosunku do kwoty wynikającej z poprzedniej umowy dotyczącej tego samego rodzaju lub zakresu świadczeń opieki zdrowotnej, kierownik SP ZOZ jest obowiązany do przeznaczenia nie mniej niż 40% kwoty, o którą wzrosło zobowiązanie, na wzrost wynagrodzeń osób zatrudnionych w zakładzie.  czytaj więcej »

Czego dotyczyło pytanie? W strukturze szpitala jest apteka i jej pracownicy pracują w systemie zmianowym. Pojawia się pytanie czy farmaceuci (np. mgr. farmacji) to pracownicy wykonujący zawód medyczny? W ustawie o działalności leczniczej wskazano bowiem, że osoby wykonujące zawód medyczny to osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osoby legitymujące się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny. Tymczasem z ustawy – Prawo farmaceutyczne wynika, że farmaceuci ewentualnie pośrednio uczestniczą w udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Czy to wystarczy, aby uznać, że wykonują oni zawód medyczny? A zatem czy przysługuje im dodatek przewidziany w art. 99 ustawy o działalności leczniczej za pracę w nocy, który mogą otrzymać pracownicy wykonujący zawód medyczny?  czytaj więcej »

Czego dotyczyło pytanie? W nowej ustawie o działalności leczniczej określono tylko, że w podmiotach leczniczych, które nie są przedsiębiorcami (czyli SPZOZ i jednostkach budżetowych) zatrudnia się pracowników posiadających kwalifikacje odpowiednie do zajmowanego stanowiska. Na tej podstawie Minister Zdrowia wydał rozporządzenie określające wymagane kwalifikacje na różnych stanowiskach, ale powstaje pytanie czy mona uznać, że dotyczy ono ogółu pracowników służby zdrowia w tym niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej.zego dotyczyło pytanie? Odpowiedź MZ poniżej.  czytaj więcej »

  Do 1 lipca pracownicy zatrudnieni w pracowniach radiologicznych, radioterapii, medycyny nuklearnej, fizykoterapii, patomorfologii, histopatologii, cytopatologii, cytodiagnostyki, medycyny sądowej lub prosektoriów spełniający odpowiednie warunki pracują obecnie po 5 godzin na dobę i przeciętnie 25 godzin na tydzień.  Nie mogą także być zatrudniani w równoważnym systemie czasu pracy, a zdaniem PIP nie mogą także pełnić dyżurów medycznych.Z art. 32i ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej wynika wyraźny zakaz zatrudniania osób pracujących w skróconym czasie pracy w systemie równoważnego czasu pracy. Z tego zakazu Główny Inspektorat Pracy wywiódł również zakaz pełnienia dyżurów medycznych (stanowisko Departamentu Prawnego GIP, znak: GPP-302-4560-154/08/PE, Rzeczposp. DF 2008.61.2). Przyjął bowiem, że skoro czas pracy w tej grupie pracowników ochrony zdrowia nie może zostać wydłużony do 12 godzin w ramach systemu równoważnego czasu pracy, to również nie może on być wydłużany w formie dyżuru medycznego, który mógłby trwać maksymalnie 19 lub nawet 24 godziny (w dniu wolnym). Dyżury medyczne stanowią bowiem czas pracy, a mogą być pełnione nadal w warunkach, które będą szkodliwe dla zdrowia.Nowo uchwalona ustawa o działalności leczniczej w przepisach przejściowych (art. 214) utrzymuje tymczasowo na okres 3 lat (do 1 lipca 2014 r.) stosowanie skróconych norm czasu pracy w zakresie identycznym z wcześniejszymi regulacjami w tym zakresie wynikającymi z ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Z art. 94 ustawy o działalności leczniczej dotyczącego równoważnego systemu czasu pracy oraz z art. 214 ustawy o działalności leczniczej przedłużającego obowiązywanie skróconych norm czasu pracy nie wynika jednak zakaz zatrudniania takich pracowników w równoważnym systemie czasu pracy.Czy zatem  w okresie przejściowym od lipca 2011 do lipca 2014 r. można takie osoby zatrudniać w równoważnym systemie czasu pracy i zlecać im dyżury medyczne? Odpowiedź MZ poniżej.   czytaj więcej »

Ustawa o działalności leczniczej wprowadza nowy obowiązek, który dotyczy wszystkich podmiotów leczniczych, gdyż wynika on z działu I ustawy zawierającego przepisy ogólne. Polega on na przekazaniu raz na kwartał zarówno do PIP, jak i do samorządów zawodowych lekarskiego lub pielęgniarek i położnych informacji o liczbie osób zatrudnianych na podstawie umów cywilnoprawnych i prowadzących praktyki zawodowe, czyli zatrudnianych na kontraktach. Niestety przepis nakładający powyższy obowiązek jest bardzo nieprecyzyjny, gdyż stanowi o przekazywaniu informacji o liczbie osób, nie wskazując jednak formy takowej informacji. Czy w związku z tym musi być ona składana w formie pisemnej, czy wystarczający jest np. e-mail, fax, czy wręcz podanie jej telefonicznie pracownikowi inspekcji pracy? Kolejnym problemem jest wskazanie, że informacja ma zostać przekazana Państwowej Inspekcji Pracy, a nie określono, czy ma to być centrala inspekcji, czyli Główny Inspektorat Pracy, czy jej jednostki terenowe, czyli Okręgowe Inspektoraty Pracy. Gdzie zatem powinna zostać przekazana taka informacja? Niejasny jest również termin składania informacji, gdyż z przepisu wynika tylko, że ma to być raz na kwartał. Niedoprecyzowane zostało jednak, czy powinno to nastąpić na początku, czy na koniec kwartału. Co więcej nie ma przepisu, który określałby datę przesłania pierwszej takiej informacji, nie wiadomo więc, czy powinno to nastąpić od razu 1.7.2011 r., czy dopiero po upływie kwartału od wejścia w życie nowej ustawy o działalności leczniczej?  czytaj więcej »

Czego dotyczy pytanie Czas pracy pracowników zatrudnionych w zakładzie opieki zdrowotnej w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może przekraczać 7 godzin 35 minut na dobę i przeciętnie 37 godzin 55 minut na tydzień, w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy, w przyjętym okresie rozliczeniowym, który nie może przekraczać 3 miesięcy. Jednak czas pracy niektórych grup pracowników został ukształtowany odmiennie (np. pracownicy techniczni, gospodarczy, obsługi). Wyłączenia budzą duże wątpliwości, gdyż zdarzają się sytuacje, w których jednoznaczne stwierdzenie czy dane stanowisko należy do grupy stanowisk technicznych, obsługi, czy gospodarczych rodzi wątpliwości. Ponadto ustawodawca całkowicie pominął problem norm czasu pracy jakie obowiązują pracowników ekonomicznych czy administracyjnych. Problem rodzi np. pytanie jaki jest dobowy wymiar czasu pracy obowiązuje osobę zatrudniona na stanowisku recepcjonistki w NZOZ - 7,35h czy 8 h? Czy nzoz ma zastosować (choć nie ma takiego obowiązku) podział stanowisk pracy na grupy wynikający z rozporządzenia w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy, w publicznych zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.).?   Stanowisko Ministerstwa Zdrowia w sprawie wymiaru czasu pracy pracowników aministracyjnych w niepublicznych zakładach opieki zdrowotnej W nawiązaniu do Pani pytań dotyczących dotyczące stosowania ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 z późn. zm.) uprzejmie informujemy, że zgodnie z art. 32g ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89, z późn. zm.), wymiar czasu pracy pracowników zatrudnionych w zakładzie opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 32i ust. 1, w przyjętym okresie rozliczeniowym nie może przekraczać 7 godzin 35 minut na dobę i przeciętnie 37 godzin 55 minut na tydzień. Powyższy wymiar czasu pracy jako norma podstawowa dotyczy również pracowników administracyjnych. Wymiar czasu pracy pracowników technicznych, obsługi i gospodarczych został uregulowany w ust. 2 art. 32g ustawy. Ponadto przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 czerwca 1999 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników publicznych zakładów opieki zdrowotnej (Dz. U. z 1999 r. nr 52 poz. 543, ze zm.) oraz rozporządzenia z dnia 29 marca 1999 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w publicznych zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 30, poz. 300 ze zm.) nie regulują zagadnień związanych z czasem pracy. Wyodrębnienie w załącznikach do ww. rozporządzeń określonych grup pracowników zakładów opieki zdrowotnej zostało opracowane i przyjęte wyłącznie dla potrzeb tych aktów prawnych, a ich stosowanie przy ustalaniu norm czasu pracy pracowników zatrudnionych w niepublicznym zakładzie opieki zdrowotnej, może mieć jedynie charakter posiłkowy. Decydujące znaczenie w tym zakresie mają bowiem przepisy rozdziału czwartego ustawy o zakładach opieki zdrowotnej.Z poważaniem /-/ Piotr Olechno Rzecznik Prasowy MZWarszawa,8.10.2010 r.   czytaj więcej »

Czego dotyczy pytanie Rozporządzenie Ministra Finansów z 26.04.2010 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej lekarzy i lekarzy dentystów wykonujących zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78 poz. 515) określa szczegółowy zakres obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej lekarzy wykonujących zawód na terytorium RP w zakładzie opieki zdrowotnej, w ramach indywidualnej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej. Określa ono różne sumy gwarancyjne (100 tysięcy euro, 50 tysięcy euro, 25 tysięcy euro) dla lekarzy w zależności od wykonywanego zawodu w zakresie specjalizacji. Przepisy nie rozstrzygają, czy dla ustalenia sumy gwarancyjnej ubezpieczenia OC decydujące jest samo posiadanie specjalizacji, czy należy raczej kierować się zakresem obowiązków pracownika wynikających z jego umowy o pracę. Problem pojawił się na kanwie sprawy… ….w której lekarz pracujący w pogotowiu ratunkowym, posiadał specjalizację w zakresie pediatrii. Zgodnie z ww. rozporządzeniem w grupie lekarzy objętych obowiązkiem ubezpieczenia się na sumę gwarancyjną 100 tysięcy euro mieszczą się lekarze wykonujący zawód w zakresie specjalizacji w dziedzinie medycyny ratunkowej. Natomiast pediatrów obowiązuje ubezpieczeni w wysokości 25 000 euro.   Stanowisko Ministerstwa Zdrowia w sprawie przepisów dotyczących ubezpieczenia OC lekarzyW odpowiedzi na Pani pytania dotyczące stosowania rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2010 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej lekarzy i lekarzy dentystów wykonujących zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 11 maja 2010 r. Nr 78, poz. 515), informuję, że na mocy ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2009 r. Nr 219, poz. 1708), do ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857, z poźn. zm.) dodane zostały przepisy art. 48a i 48b. Zgodnie z art. 48a ust. 1 ustawy, lekarz podlega obowiązkowi ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone przy wykonywaniu czynności zawodowych wówczas, gdy wykonuje zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: -     w zakładzie opieki zdrowotnej; -     w ramach indywidualnej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej lub grupowej praktyki lekarskiej. Przywołany przepis ust. 1 nie narusza art. 120 Kodeksu pracy stanowiącego, że „w razie wyrządzenia przez pracownika przy wykonywaniu przez niego obowiązków pracowniczych szkody osobie trzeciej, zobowiązanym do naprawienia szkody jest wyłącznie pracodawca”.Z kolei art. 48a ust. 4 stanowi, że obowiązek ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, nie dotyczy czynności zawodowych których obowiązek ubezpieczenia wynika z przepisów o zakładach opieki zdrowotnej oraz przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W myśl przywołanych przepisów, ubezpieczeniem OC objęta jest odpowiedzialność cywilna lekarzy i lekarzy dentystów wykonujących zawód na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, za szkody wyrządzone działaniem lub zaniechaniem ubezpieczonego, które miało miejsce w okresie trwania ochrony ubezpieczeniowej, przy wykonywaniu czynności zawodowych. Odpowiadając na zawarte w wystąpieniu zapytanie, należy wyjaśnić, że rozporządzenie Ministra Finansów w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej lekarzy i lekarzy dentystów w § 4 określa wysokość minimalnej sumy gwarancyjnej ubezpieczenia OC w oparciu o podział lekarzy i lekarzy dentystów ze względu na specjalizację. Zaproponowany podział uwzględnia realność ochrony ubezpieczeniowej i jej adekwatność do ewentualnych skutków błędów popełnionych przy wykonywaniu czynności zawodowych.Określone w rozporządzeniu minimalne sumy gwarancyjne znajdują zastosowanie w odniesieniu do lekarza i lekarza dentysty wykonujących zawód w zakresie specjalizacji w poszczególnych dziedzinach medycyny. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia, przesłanką objęcia lekarza wyższą sumą gwarancyjną ubezpieczenia OC jest, zatem wykonywanie zawodu w zakresie specjalizacji w konkretnie wskazanych dziedzinach medycyny. W związku z powyższym wydaje się, że samo legitymowanie się przez lekarza uprawnieniami do wykonywania zawodu w zakresie specjalizacji w dziedzinach medycyny wyszczególnionych w rozporządzeniu, nie powinno przesądzać o wysokości minimalnej sumy gwarancyjnej. Potwierdzeniem powyższego wydaje się być treść § 4 ust. 2 rozporządzenia, który stanowi, że jeśli lekarz lub lekarz dentysta wykonuje zawód w zakresie więcej niż jednej specjalizacji, to dla ustalenia minimalnej sumy gwarancyjnej przyjmuje się specjalizację, dla której jest ustalona najwyższa minimalna suma gwarancyjna. W związku z powyższym o wysokości minimalnej sumy gwarancyjnej ubezpieczenia OC lekarza i lekarza dentysty przesądzać powinno faktyczne wykonywanie zawodu w zakresie specjalizacji, z którą zgodnie z rozporządzeniem związane jest wyższe ryzyko ubezpieczeniowe, nie zaś wyłącznie posiadanie przez lekarza specjalizacji w danej dziedzinie medycyny.Z poważaniem, /-/Piotr Olechno  czytaj więcej »

  Stanowisko Ministerstwa Zdrowia w sprawie przepisów dotyczących podnoszenia kwalifikacji przez pielęgniarki i położne Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2009 r. (sygn. akt K 28/08) orzekł, że art. 103 Kodeksu pracy jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten utracił moc obowiązującą z upływem dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia ww. wyroku w Dzienniku Ustaw. Wraz z utratą mocy obowiązującej art. 103 Kodeksu pracy, moc utraciło również wydane na jego podstawie rozporządzenie z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz. U. Nr 103, poz. 472, z poźn. zm.). Konsekwencją orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego była nowelizacja Kodeksu pracy z dnia 20 maja 2010 r. przez ustawę o zmianie ustawy -Kodeks pracy oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. 2010 Nr 105, poz. 655) polegająca na dodaniu w Kodeksie art. 1033-1066. Ustawa ta odniosła się jednak wyłącznie do regulacji zawartych w Kodeksie pracy, pozostawiając bez zmian w ustawodawstwie istniejące odesłania do określonych zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych ( które zgodnie z orzeczeniem Trybunału utraciły moc). Z opisanego stanu prawnego wynika, że do pielęgniarek lub położnych, które rozpoczynają kształcenie podyplomowe po dniu 16 lipca 2010 r., będą miały zastosowanie nowe przepisy Kodeksu pracy dotyczące podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Jednocześnie informuję, że obecnie trwają końcowe prace legislacyjne nad projektem ustawy o zawodach pielęgniarki o położnej (projekt został skierowany pod obrady Rady Ministrów). Z uwagi na przytoczone orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, w projekcie znalazły się osobne regulacje dotyczące kwestii zwrotu kosztów kształcenia i uprawnień urlopowych przysługujących pielęgniarce lub położnej odbywającej kształcenie podyplomowe na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę. Przepisy te zostały zawarte bezpośrednio w projektowanej ustawie o zawodach pielęgniarki i położnej. Stanowią one powielenie regulacji istniejących poprzednio w rozporządzeniu z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych. Podczas prac ustawodawczych w Parlamencie zostanie podjęta ostateczna decyzja w tej sprawie (pozostawienie osobnej regulacji dla pielęgniarek i położnych, czy też odesłanie do kodeksu pracy) przy uwzględnieniu nowych regulacji Kodeksu pracy.Z poważaniemKrzysztof SuszekWarszawa, 14 lipca 2010 r.  czytaj więcej »

Stanowisko Ministerstwa Zdrowiaw sprawie możliwości stosowania przez zoz innych systemów czasu pracy aniżeli wynikające z ustawy o zakładach opieki zdrowotnej Podstawowe zagadnienia związane z czasem pracy pracowników zakładów opieki zdrowotnej zostały uregulowane w ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej ( Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 z późn. zm.). Ustawa ta nie może być traktowana jako regulacja zupełna. Jako akt prawny o charakterze szczególnym nie reguluje takich kwestii jak m.in. praca w godzinach nadliczbowych, stąd też także w odniesieniu do pracowników zakładów opieki zdrowotnej zastosowanie znajdują ogólne przepisy Kodeksu pracy.W związku z powyższym, mając na względzie treść art. 5 K.p. nie wydaje się słusznym stanowisko zgodnie, z którym regulacje kodeksu są wyłączone w całości w zakresie praw i obowiązków pracowników i pracodawców zakładów opieki zdrowotnej, z powodu ich unormowania w ustawie o zoz, jako przepisach szczególnych. Przepisy Kodeksu pracy nie znajdują zastosowania jedynie w tych kwestiach, które zostały w sposób odmienny uregulowane w ustawie o zoz.Celem ustawodawcy przy opracowywaniu przepisów regulujących czas pracy pracowników zakładów opieki zdrowotnej było uregulowanie w sposób szczególny tylko niektórych kwestii, w szczególności: ograniczenie maksymalnego czasu pracy do 7 godz. 35 min. na dobę i 37 godz. 55 min. na tydzień, 5 godz. na dobę i 25 godz. na tydzień wobec pracowników poszczególnych, specjalistycznych komórek organizacyjnych (zakładów, pracowni) wymienionych w art. 32g ust. 5 ustawy oraz do 6 godz. na dobę i 30 godz. na tydzień wobec pracowników niewidomych zatrudnionych na stanowiskach wymagających kontaktu z pacjentami. W tym zakresie obowiązują wyłącznie przepisy ustawy o zoz.W myśl przytaczanego powyżej art. 5 K.p., zasadnym wydaje się stosowanie w odniesieniu do pracowników zakładów opieki zdrowotnej także innych określonych w Kodeksie pracy systemów czasu pracy tj. systemu przerywanego czasu pracy (art. 139 K.p.), systemu zadaniowego (art. 140 K.p.) oraz tzw. weekendowego systemu czasu pracy (art. 144 K.p.). Za powyższym przemawiają także wymienione w zapytaniu względy praktyczne,w szczególności w odniesieniu do pielęgniarki środowiskowej, czy pielęgniarki hospicjum niestacjonarnego. W tym miejscu warto zwrócić uwagę także na takie przypadki, w których ustawa o zoz nie odsyła wprost do przepisów Kodeksu pracy, jednakże stosowanie ogólnych przepisów kodeksu wydaje się być ze wszech miar uzasadnione. Przykładem może być art. 32l ustawy o zoz, w którym mowa jest o dodatku przysługującym pracownikom zatrudnionym w systemie pracy zmianowej, tymczasem nie określa się czym, taki system się charakteryzuje. Oznacza to, że mimo, iż w przywoływanym przepisie nie ma miejsca odesłanie do definicji zawartej w Kodeksie pracy to jednak niezbędnym jest takie właśnie rozwiązanie. Ustawodawcy chodziło w tym przypadku o odniesienie się do art. 128 § 2 pkt 1. K.p. Podsumowując, należy uznać, iż dopuszczalne jest na podstawie art.5 K.p. stosowanie przepisów Kodeksu pracy w kwestiach m.in. szczególnych systemów czasu pracy w odniesieniu do pracowników zakładów opieki zdrowotnej w zakresie nieuregulowanym ustawą o zoz.Z poważaniemKrzysztof SuszekWarszawa, 14 lipca 2010 r.   czytaj więcej »

Stanowisko GIPw sprawie możliwości stosowania przez zoz innych systemów czasu pracy aniżeli wynikające z ustawy o zakładach opieki zdrowotnej Ustawa z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89, z późn. zm.) nie zawiera określenia systemów czasu pracy. Reguluje jedynie normy i rozkłady czasu pracy oraz okresy rozliczeniowe. Upraszczając, można jednocześnie przyjąć, że przewidziane ustawą o zakładach opieki zdrowotnej rozkłady czasu pracy odpowiadają, z pewnymi odrębnościami, systemom czasu pracy określonym w Kodeksie pracy.Przyjmując, że system czasu pracy to zbiór reguł normujących czas pracy w zakładzie, możliwy do stosowania w zakładach opieki zdrowotnej jest taki system czasu pracy, który odpowiada ściśle warunkom określonym w ustawie o zakładach opieki zdrowotnej.Nie jest możliwe odnoszenie się wprost do systemów czasu pracy przewidzianych w Kodeksie pracy, z uwagi na odrębność regulacji obu ustaw. Przez analogię do art. 129 Kodeksu pracy można jedynie uznać, że art. 32g ustawy o zakładach opieki zdrowotnej przewiduje podstawowy system czasu pracy. Należy jednak zauważyć, że w Kodeksie pracy okres rozliczeniowy w tym systemie nie może przekroczyć co do zasady 4 miesięcy, a w ustawie o zakładach opieki zdrowotnej nie może przekroczyć 3 miesięcy (art. 32g ust. 6 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej). Ustawa o zakładach opieki zdrowotnej nie przewiduje także wprost stosowania równoważnego systemu czasu pracy, ale daje możliwość stosowania rozkładów czasu pracy, w których dopuszczalne jest przedłużenie wymiaru czasu pracy do 12 godzin na dobę –art. 32i ust 1. Ustawa o zakładach opieki zdrowotnej określa warunki stosowania takiego rozkładu określając 1 - miesięczny okres rozliczeniowy czasu pracy, z możliwością jego wydłużenia do 4 miesięcy oraz wymóg sporządzania harmonogramów pracy ustalanych dla przyjętego okresu rozliczeniowego określających dla poszczególnych pracowników dni i godziny pracy oraz dni wolne od pracy. Są to zatem także warunki różniące się od zapisów Kodeksu pracy regulujących system równoważnego czasu pracy, gdzie w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres rozliczeniowy może być przedłużony do 3 miesięcy, a tylko przy pracach uzależnionych od pory roku lub warunków atmosferycznych do 4 miesięcy oraz brak jest ustawowego obowiązku ustalania indywidualnych harmonogramów pracy.Zarówno w systemie skróconego czasu pracy oraz systemie pracy weekendowej o których mowa w Kodeksie pracy, okres rozliczeniowy nie może przekraczać 1 miesiąca, a ustawa o zakładach opieki zdrowotnej daje możliwość w szczególnie uzasadnionych przypadkach wydłużenie okresu rozliczeniowego do 4 miesięcy w przypadku stosowania rozkładów czasu pracy, w których dopuszczalne jest przedłużenie wymiaru czasu pracy do 12 godzin na dobę – art. 32i ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Kodeks pracy w tych systemach nie przewiduje ponadto obowiązku ustalania harmonogramów pracy, ale też nie daje możliwości wydłużenia okresu rozliczeniowego.Argumentami przemawiającymi za niemożnością stosowania zadaniowego oraz przerywanego systemu czasu pracy przewidzianych w Kodeksie pracy jest brak możliwości wydłużenia w tych systemach dobowego wymiaru czasu pracy do 12 godzin. Do przesłanek negatywnych zadaniowego systemu czasu pracy należy także zaliczyć brak wymogu sporządzania harmonogramów pracy określających dla poszczególnych pracowników dni i godziny pracy oraz dni wolne od pracy.Reasumując, Kodeks pracy określa systemy czasu pracy, których nie można wprost zastosować w zakładach opieki zdrowotnej.Warszawa, 26 maja 2010 r.  czytaj więcej »

Stanowisko Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznejw sprawie możliwości stosowania przez zakłady opieki zdrowotnej ustawy o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (tzw. pakietu antykryzysowego)  czytaj więcej »

Stanowisko Ministerstwa Zdrowia w sprawie wykonywania badania EKG przez pielęgniarki posiadające tytuł specjalisty w dziedzinie   pielęgniarstwa kardiologicznego.Zgodnie z § 1 pkt. 1. 1) lit. h rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 listopada 2007 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń zapobiegawczych, diagnostycznych, leczniczych i rehabilitacyjnych udzielanych przez pielęgniarkę albo położną samodzielnie bez zlecenia lekarskiego (Dz. U. Nr 210, poz. 1540), pielęgniarka jest uprawniona do wykonywania EKG, pod warunkiem odbycia kursu specjalistycznego, natomiast zgodnie z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu dziedzin pielęgniarstwa oraz dziedzin mających zastosowanie w ochronie zdrowia, w których może być prowadzona specjalizacja i kursy kwalifikacyjne, oraz ramowych programów specjalizacji dla pielęgniarek i położnych (Dz. U. Nr 197, poz. 1922):Moduł II. Diagnostyka chorób układu krążeniapkt 3. Treści nauczania 2) diagnostyka nieinwazyjna lit. b) zawarte jest badanie elektrokardiograficzne gdzie obowiązują treści objęte programem kursu specjalistycznego w zakresie wykonania i interpretacji zapisu elektrograficznego. W związku z powyższym zapis w ww. rozporządzeniu mówiący o wykonywaniu EKG samodzielnie pod warunkiem ukończenia kursu specjalistycznego należy traktować jako niezbędne minimum.Reasumując w opinii Departamentu pielęgniarki z tytułem specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa kardiologicznego mają uprawnienia do samodzielnego wykonania badania elektrokardiograficznego, bez konieczności ukończenia kursu specjalistycznego w przedmiotowym zakresie.Beata CholewkaDyrektorDepartament Pielęgniarek i PołożnychWarszawa, 11 sierpnia 2009 r.  czytaj więcej »